Loslaten is lastig…

Ik zie het heel vaak misgaan……
En ik vind dat heel lastig moet ik zeggen.

Deze week, waarin ik deze mail typ, zag ik het meerdere malen.

  • Kinderen die urenlang in een maxicosi zitten terwijl de oudere broers en zussen in de speeltuin spelen.
  • Foto’s die op social media gedeeld worden waar de baby door een berg kussens rechtsop gehouden wordt op de bank.
  • Een kindje dat in de eetstoel hangt, maar super gezellig dat we samen aan tafel kunnen!?
  • Een jonge baby die in een soort buggy hangt met een scheef hoofd.

En dat is echt geen grap, ik heb dit in één week allemaal zien gebeuren en dat alleen in mijn eigen omgeving.

Kennis is key.
Ik geloof heilig dat meer kennis hierover bijdraagt aan het maken van slimmere keuzes en minder problemen in de ontwikkeling.
En ik geloof ook dat je als ouder soms iets meer los mag laten.

En daar moet ik mezelf ook af en toe aan herinneren.
Ik ben niet voorzichtig, maar soms wil ik iets roepen. Voorzichtig!! bijvoorbeeld. Dat is een favoriet.

Loslaten is lastig!
Maar soms kun je maar beter niets roepen. En loopt het ook goed af. Kinderen doen niet zo snel iets wat ze niet kunnen.
Ik zie mijn kinderen nog rondrennen en ik ben bang dat de jongste het stoepje niet ziet en zijn tenen stoot. Ik roep, hij draait zich om en bam…. rent daardoor juist tegen de stoep aan.

Had ik nou maar niets gezegd!

En ja, je kinderen gaan zich ook wel eens pijn doen. En stoten leert ze dat ze de voeten op moeten tillen.
Soms moet je een keer botsen om te ontdekken dat je een andere kant op moet rennen. Of voor je moet kijken. Dat zijn allemaal leermomenten.

Hoe moeilijk het als ouder soms ook is………